Een lange aanloop   Ik teken en schilder al zo lang ik me kan herinneren. Met potlood en penseel, met houtskool en pastel, met Oost Indische inkt en wasco, in mijn schoolschriften en op kladblaadjes of op grote vlakken, van affiches tot décors.   Tekenen en schilderen werd thuis en op school gestimuleerd. Toen ik onderwijzer werd, bleek het een ideaal middel om kinderen te motiveren en mijn lessen te verlevendigen. Ooit vatte ik het plan op leraar tekenen en handenarbeid te worden. Ik behaalde hiervoor de benodigde onderwijsaktes, maar het is er, op wat gastlessen na, nooit van gekomen. Mijn leven liep anders en zo wilde ik het.	Carquiéranne, 1993
Mist bij Lauwersoog, 1993	Ik ontwierp wat affiches voor Schouwburg Orpheus in Apeldoorn en illustreerde enkele brochures. Als ik een expositie van beeldende kunst bezocht, realiseerde ik mij wat ik miste.   In 1993 kreeg mijn vrouw Lous mij eindelijk mij zover dat ik weer toegaf aan mijn lang verwaarloosde behoefte te tekenen en te schilderen. Zij vond kunstschilder Dio Konijnenberg bereid mij te plaatsen in één van zijn schildersgroepen, ook al was er eigenlijk geen plaats. We aquarelleerden.   Vanaf dat moment ging de ontwikkeling snel. Dio inspireerde en gaf ook veel ruimte en dat vond ik essentieel. Zijn feedback op mijn werk wilde ik niet missen.
Schilderen van licht   In die tijd bezocht ik een expositie in Rotterdam: 'Meesters van het Licht' (Kunsthal, 1996) met werk van Sluyters, Toorop, Mondriaan en anderen uit het begin van de 20e eeuw. De stroming die zij toen vertegenwoordigden, het Luminisme, beïnvloedde mij vergaand. Deze sloot aan bij wat mij altijd intrigeert: landschappen en de manier waarop het licht wordt weerkaatst, gefilterd en geabsorbeerd. Dát weergeven werd een van mijn belangrijkste drijfveren.   Na een aantal jaren aquarelleren ontdekte ik de mogelijkheden van acryl. Die sloten aan bij waar ik steeds meer behoefte aan kreeg, me verder te ontwikkelen, ook op grotere vlakken, nu met een beperkt, maar intens kleurgebruik.	Wad bij Wierum, 1997
Wad in pasteltinten, 2005	De groep waarmee ik wekelijks schilder, 'Kunstkring Aquamarijn' is hecht en een grote stimulans voor elke deelnemer. Gedurende zo´n 15 jaar verbleef deze jaarlijks enkele dagen in Wierum aan de Waddenzee. Met die omgeving onstond een hechte band en naast landschappen werden zeegezichten: water, land en vooral dat licht overal om je heen een steeds weerkerend thema.   Er is geen plek in Nederland die ik zó vaak heb geschilderd als het Wad bij eb en bij vloed, de kust langs het Wad en de Waddeneilanden.
Inspanning en verwondering   In 2004 en 2005 volgde ik extra schilderlessen bij Pieter Man in 't Veld. Van hem leerde ik onder meer de betekenis van 'een interessante vlek' die ik met rust moet laten en uitbuiten. Een moment in het proces van schilderen dat er plotseling is als een deel van het eindresultaat.Dat illustreert wat ik steeds weer ervaar: een schilderij is niet alleen het product van een intensieve inspanning, maar meer nog een geschenk, waar ik mij over verwonder.	Roussillon, 2004
Anna´s Party-outfit, 2006	Sinds 2006 waag ik me aan portretten en ik doe dat met dezelfde overgave. Het gaat me daarbij - net als bij mijn landschappen - niet om de exacte weergave, maar om het doordringen in wat ik als de essentie ervaar. Dat is het karakter, de stemming van de persoon die ik uitbeeld. Het vraagt om indringende observatie en roept tegelijk schroom op. Om die reden vind ik het nog steeds moeilijk mensen te schilderen die voor mij poseren. Ik gebruik liever foto's die me aanspreken. Ik maak daarmee een eerste opzet en laat het verder met me gebeuren.   Als alles meezit, komt er, al schilderend, een persoon tevoorschijn en dat is méér dan een schilderij.
Sinds de herfst van 2007 heb ik een eigen atelier met de naam 'Arti Choq'. Dat is voor mij een enorme stimulans, maar het maakt me ook onrustig. Ik ben toe aan andere manieren van schilderen. Ik speur naar nieuwe vormen in mijn landschappen die een realistische weergave verder loslaten. Soms zoek ik het in een meer decoratieve manier van schilderen. Dan weer kies ik voor kleurrijke vlakken en vormen. Uiteindelijk wil ik nadrukkelijker abstraheren.   Sinds 2008 heb ik het geluk dat ik met vier gelijkgestemde kunstvrienden schilder in het atelier van Rob Weddepohl (www.weddepohl.nl).    In mijn schilderij 'Beulakerwijde'werd zijn invoed op mijn manier van schilderen al direct zichtbaar. En dat was nog maar het begin!	Beulakerwijde, 2008
Akkers koolzaad, 2009	Medio 2009 heeft Dio Konijnenberg zijn inspirerende leiding van Aquamarijn overgedragen aan Aafke Hulsegge-Zijlstra. Er ontstaan sindsdien veel nieuwe, creatieve impulsen, met name op het gebied van portret schilderen. Dat was voor mij de aanleiding mijn kleinkinderen te schilderen (Portretten, 223-226). Landschappen blijven mij echter bezig houden, zelfs het ´landschap´ New York....(215, 227)
Recente activiteiten     In augustus 2010 en 2011 nam ik met ongeveer 35 kunstenaars deel aan 'Kunst en Cultuur in de Parken' in Apeldoorn. Alle kunstenaars waren die dagen rond Marialust in het Verzetsstrijderspark actief. Kunstwerken die daar ontstonden, werden geveild en de opbrengst ging naar een goed doel: 'k Leef', inloophuis voor mensen met kanker en hun verwanten/vrienden. Vier van mijn schilderijen werden verkocht, één daarvan ging naar Marialust.   Elk laatste weekend van augustus nam ik deel aan 'Kunst in Ootmarsum', een jaarlijks hoogtepunt.   Het afgeopen jaar exposeerde ik in Stockholm met als thema: 'Strolling along water's edge.' Daarna volgde een expositie in Kopenhagen. Thema: ´Pure landscapes´. Organisatie: Bubble Projects. www.bubbleprojects.eu www.nowhitewall.com   Op 2 oktober exposeerde ik als gast in de ateliers van Etienne Bagchus, Rob Weddepohl en Milena Tlustá in Galerie Ateliers Marialust (GAM) in Apeldoorn.	Stepping Stones in de Grift, 2011
Arti Choq	Bezoek in mijn atelier op afspraak.