Een lange aanloop   Ik teken en schilder al zo lang ik me kan herinneren. Met potlood en penseel, met houtskool en pastel, met Oost Indische inkt en wasco, in mijn schoolschriften en op kladblaadjes of op grote vlakken, van affiches tot décors. Tekenen en schilderen werd thuis en op school gestimuleerd. Toen ik onderwijzer werd, bleek het een ideaal middel in het onderwijs om kinderen te motiveren en mijn lessen te verlevendigen. Ooit vatte ik het plan op leraar tekenen en handenarbeid te worden. Ik behaalde hiervoor de benodigde onderwijsaktes, maar het is er, op wat gastlessen na, nooit van gekomen. Mijn leven liep anders en zo wilde ik het.
Ik ontwierp wat affiches voor Schouwburg Orpheus in Apeldoorn en illustreerde enkele brochures. Alleen als ik een museum voor schilderkunst bezocht, realiseerde ik mij wat ik miste.
	In 1993 lukte het mijn vrouw Lous eindelijk mij zover te krijgen dat ik weer toegaf aan mijn lang verwaarloosde behoefte te tekenen en te schilderen. Zij vond kunstschilder Dio Konijnenberg bereid mij te plaatsen in één van zijn schildersgroepen, ook al was er eigenlijk geen plaats meer. Vanaf dat moment ging de ontwikkeling snel. Dio inspireerde en gaf ook veel ruimte en dat vond ik essentieel. Zijn feedback op mijn werk wilde ik niet missen.
Schilderen van licht Na een aantal jaren aquarelleren ontdekte ik de mogelijkheden van acryl. Die sloten aan bij waar ik steeds meer behoefte aan kreeg, me verder te ontwikkelen, ook op grotere vlakken, nu met een beperkt, maar intens kleurgebruik. In die tijd bezocht ik een expositie in Rotterdam: 'Meesters van het Licht' (Kunsthal, 1996) met werk van Sluyters, Toorop, Mondriaan en anderen uit het begin van de 20e eeuw. Zij vertegenwoordigen een stroming, het Luminisme, die mij vergaand beïnvloedde en die aansloot bij wat mij altijd intrigeert: landschappen en de manier waarop het licht wordt weerkaatst, gefilterd en geabsorbeerd. Dát weergeven werd een van mijn belangrijkste drijfveren.
	De groep waarmee ik wekelijks schilder, 'Kunstkring Aquamarijn' is hecht en een grote stimulans voor elke deelnemer. De afgelopen 15 jaar verbleef deze jaarlijks enkele dagen in Wierum aan de Waddenzee. Met die omgeving onstond een hechte band en naast landschappen werden zeegezichten: water, land en vooral dat licht overal om je heen een steeds weerkerend thema. Er is geen plek in Nederland die ik zó vaak heb geschilderd als het Wad bij eb en bij vloed, de kust langs het Wad en de Waddeneilanden.
Inspanning en verwondering In 2004 en 2005 volgde ik extra schilderlessen bij Pieter Man in 't Veld. Van hem leerde ik onder meer de betekenis van 'een mooie, interessante vlek' die ik met rust moet laten en uitbuiten. Een moment in het proces van schilderen dat er plotseling is als een deel van het eindresultaat. Dat illustreert wat ik steeds weer ervaar: een schilderij is niet alleen het product van een intensieve inspanning, maar meer nog een geschenk, waar ik mij over verwonder.
	Sinds 2006 waag ik me aan portretten en ik doe dat met dezelfde overgave. Het gaat me daarbij - net als bij mijn landschappen - niet om de exacte weergave, maar om het doordringen in wat ik als de essentie ervaar. Dat is het karakter, de stemming van de persoon die ik uitbeeld. Het vraagt om indringende observatie en roept tegelijk schroom op. Om die reden vind ik het nog steeds moeilijk mensen te schilderen die voor mij poseren. Ik gebruik liever foto's die me aanspreken. Ik maak daarmee een eerste opzet en laat het verder met me gebeuren. Als alles meezit, komt er, al schilderend, een persoon tevoorschijn en dat is méér dan een schilderij.
Sinds de herfst van 2007 heb ik een eigen atelier met de naam 'Arti Choq'. Dat is voor mij een enorme stimulans, maar het maakt me ook onrustig. Ik ben toe aan andere manieren van schilderen. Ik speur naar nieuwe vormen in mijn landschappen die een realistische weergave verder loslaten. Soms zoek ik het in een meer decoratieve manier van schilderen, waarin ik mijn affiniteit beleef met Jeroen Krabbé ('Akkers', 181) Dan weer kies ik voor kleurrijke vlakken en vormen zoals Henri Matisse dat al deed ('Noord Frankrijk', drie decors, 185, 186 en 204). Uiteindelijk wil ik nadrukkelijker abstraheren. Sinds voorjaar 2008 heb ik het geluk dat ik met een groepje schilder in het atelier van Rob Weddepohl (www.weddepohl.nl). In mijn schilderij 'Beulakerwijde', (187) werd zijn invoed op mijn manier van schilderen al direct zichtbaar. En dat is nog maar het begin!
Op 17 januari 2009 heb ik in het atelier van Rob Weddepohl mijn eerste abstracte doek geschilderd! Landschappen: 'Het begon met akkers koolzaad' (195).	Sinds het begin van het nieuwe seizoen (2009-2010) heeft Dio Konijnenberg zijn inspirerende leiding van Aquamarijn overgedragen aan Aafke Hulsegge-Zijlstra. Ons staan veel nieuwe, creatieve impulsen te wachten. De eerste tekenen zijn al zichtbaar, ook in deze website, na een avond schilderen in de stijl van Jeroen Krabbé. Zijn kleurgebruik en techniek imiteer je niet zomaar even, maar het levert een fascinerende ontdekkingstocht op. Zie Landschappen 211: 'Hommage aan Jeroen Krabbé.'
Recente activiteiten   Van december tot mei 2009 exposeerde ik met 18 landschappen in de hal en het fraaie trappenhuis van B&C Melissen van Donselaar advocaten, Chr. Geurtsweg 3 in Apeldoorn. Mijn 'Drakensberge in herfstyd' (Z.A.) werd aangekocht en blijft daar dus hangen.   Gedurende de zomer van 2009  was van mij een expositie in TNO -Human Factors in Soesterberg. De kunstcommissie geeft uiting aan de visie binnen TNO - Human Factors dat ook genieten van kunst een menselijke factor is die past bij het onderzoek dat daar wordt verricht. In 2009 hoop ik mijn eerste serie abstracte landschappen te schilderen.   Rond de jaarwisseling exposeerden alle leden van schildersclubs van Dio Konijnenberg in Randerode in Apeldoorn ter ere van zijn afscheid. (Zie onder Portretten, nr. 200). Vanaf 1993 hoorde ik bij één van zijn schildersclubs, 'Aquamarijn'. Zonder Dio was ik niet de schilder geworden die ik nu ben, al weet ik dat hij de eerste is die dat zal ontkennen...   Op 14 en 15 augustus 2010 nam ik met ongeveer 35 kunstenaars deel aan 'Kunst en Cultuur in de Parken' in Apeldoorn. Alle kunstenaars waren die dagen rond Marialust in het Verzetsstrijderspark actief. Kunstwerken die daar ontstonden, werden geveild en de opbrengst ging naar een goed doel: 'k Leef'. Eén van mijn schilderijen werd gekocht door Marialust.   Het hele laatste weekend van augustus nam ik deel aan 'Kunst in Ootmarsum', een jaarlijks hoogtepunt.   In oktober staat een expositie gepland in het Hilton Hotel in Stockholm. Thema: 'Strolling along water's edge.' Organisatie: Bubble Projects: www.bubbleprojects.eu
Arti Choq	Mijn atelier is aan de Topaasstraat 22  in Apeldoorn. Bezoek op afspraak.