Wat ik waarneem en wat mij raakt.... 

Landschappen en zeegezichten, daar heb ik iets mee. Ze raken me intens. Ik ga erin op en wil dat zo houden. Ik teken en fotografeer ze om ze thuis verder uit te werken. Vroeger in een aquarel, gedetailleerd en in gedekte tinten. Sinds een jaar of tien echter met acryl. Dat sluit aan bij mijn behoefte aan beperkter, maar wel intenser kleurgebruik en werken op groter formaat. Ik schilder nauwelijks meer met penseel of kwast. Werkte ik aanvankelijk nog met een fijn paletmes, steeds meer zet ik mijn schilderijen grover en met vaart op, zelfs met een breed plamuurmes. Mijn kleurgebruik is niet naturalistisch, wel herkenbaar. Schilderen is voor mij allerminst het kopiëren van de realiteit. Steeds meer beperk ik de kleuren die ik gebruik. Ik stem ze bewust af op wat ik als de essentie van het landschap ervaar. Ik zoek ondertussen naar verdere abstractie in kleur en in vorm door het weglaten van voor mij irrelevante details.     Licht Grote invloed op mijn werk heeft het Luminisme, een stroming in de schilderkunst aan het begin van de 20e eeuw, die volgde op het Impressionisme en die een artistieke doorbraak was naar de moderne kunst. Bekende schilders zijn hier Toorop, Sluyters en Mondriaan. Kenmerkend voor deze stroming is de fascinatie voor de weergave van licht door kleur. De essentie van het landschap, dat is voor mij de inwerking van het licht en dat geef ik weer door mijn coloriet. Het moest er een keer van komen. Sinds kort schilder ik ook portretten en gaat er een nieuwe wereld voor me open. Wat ik, zoekend naar wat wezenlijk is, met kleur en licht in het landschap ervaar, herken ik nu bij de mensen die ik er aantref. Landschappen die mij treffen, mensen die mij raken, dát zijn de onderwerpen die me niet loslaten en die ik probeer zó weer te geven, dat ik zelf tref wat mij geraakt heeft. Het is een bijzondere ervaring als ik merk dat anderen vaak juist dat herkennen. Vandaar de naam van mijn atelier: 'Arti Choq'. De komende tijd zal ik zeker verder gaan in het zoeken van andere vormen die nog meer dan voorheen de essentie zullen weergeven van wat ik wil schilderen. Ik vermoed dat ik de grenzen van abstractie zal verkennen.